جواب تمام این چراها یک چیز بیشتر نیست و ما اگر آن یک چیز را بفهمیم و با تمام وجود این یک مطلبی را که جواب این چرا ها است را درک بکنیم ، و به عنوان یک تابلوی عملی در زندگیمان قرارش بدهیم ، همه ی این چرا ها کنار می رود . آن وقت می شود مدینه ی منوره . می شود یک شهر ، شهری که همه نورانی هستند . به تعبیر رسول الله : مردم اگر شیعه ی تو باشند (علی جان) صورتهایشان مانند خورشید می درخشد . زندگیشان منبر نور می شود . همه الهی می شوند . به راستی  چه جوری انسان به این مقام برسد ؟ چرا هنوز نرسیده ایم ؟ مشکل کجاست ؟

علت تمام این بدبختی ها و بیچارگی ها در ترک آخرین وصیت نبوی است .  آخرین وصیت یک حساسیت ویژه ای دارد .  وقتی که خاتم الانبیاء می خواهد عروج کند و همه منتظر پرواز اویند و همه با چشمان اشک آلود دارند پر پر زدن رسول الله را می بینند . همه به دهان پیغمبر نگاه می کنند . همه به لرزش دستان رسول الله نگاه می کنند . رسول الله چه می خواست بگوید ؟ فرمود : ای کسانی که منو دوست دارید ، ای کسانی که من را پیغمبر خودتان می دانید ، ای کسانی که  مسلمان من هستید ،  من ۶۳ سال مهمانتان بودم و الان دارم می روم ، ۶۳ سال مهمانتان بودم ، ولی حالا دو یادگاری برایتان گذاشتم که زمان در آنها لحاظ نیست .  این یادگاری ها را شما باید یک عمر حفط بکنید . شما بشوید خزانه ی این دو گوهر . خزانه ی این دو یاقوت . قلبتان را باز بکیند و این دو یاقوت را درون قلبتان جاسازی کنید : ۱- کتب خدا ۲ – اهل بیت

محمد رضا محمودیان