بسم الله الرحمن الرحیم

صدام؛تا نیم ساعت دیگر کمر ایران خواهد شکست!

(دیدن برخی از تصاویر این نوشته برای افراد زیر۱۳سال توصیه نمیشود)

برای آنها که حوصله ی  تحقیق درباره جنگ تحمیلی را ندارند

بسم الله الرحمن الرحیم

این نوشته که انشاالله بی طور پی در پی در اختیار شما دوستان عزیز قرار خواهد گرفت حاوی مطالبی کوتاه و خواندنی در رابطه با لایه های پنهان جنگ تحمیلی میباشد که متعلق به سایت نصر۱۹ میباشد.در طول این نوشته اینجانب سعی کرده تا با بهره گیری از منابع مختلف مطالبی مفید،خواندنی و تاریخی را در قسمت های کوتاه و خلاصه ای گردآوری کرده و در اختیار شما عزیزان قرار دهم.همسنگران عزیز نیز میتوانند با ذکر منبع ما را در جهت انتشار حقیقت هایی چند از این جنگ هشت ساله یاری دهند.امید است که این نوشته مورد خوشنودی شهدای عزیزمان قرار بگیرد.برای دیدن قسمت اول بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

بخشی از وصیت نامه شهید حسن کبیری

به نام او که همه چیز از اوست،زندگی ام در جهت اوست،زنده به اویم وبودنم از اوست.

پدر و مادرم، هنگامی که به این دنیای خاکی پا گذاشتم،اولین کلماتی که در گوشم خواندند شهادتین بود و اذان؛یعنی با خدا پیمان بستم و بعد نخستین طعامی که بر دهانم گذاشتند؛تربت شهید کربلا بود؛یعنی با شهد و طعم شهادت کام گرفتم.امروز من به عرفان وجودی خودم مکلف شده ام و در باطن خویش خدایم را یافتم و بر پیمان خود استوارم که نه استوار بلکه عاشق و نه عاشق بلکه مشتاق لقاءا… هستم و به سوی پروردگار عزیزم رهسپارم.

پدر و مادر جان!

از رفتن من ناراحت نشوید.چون من به جایی می روم که ملکوتش خوانند و بهشتش نامند.و خداوند می داند که شهادت برای من هزار بار شیرین تر از داماد شدن است؛چه،شهادت تولدی است برای یک زندگی جاودانه.

۲۲ شهریورسالروز شهادت شیخ‌محمد خیابانی؛ روحانی مبارز و مجاهد مشروطه‏خواه

زندگی شیخ‌محمد خیابانی پس از پیروزی مشروطه در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی، با تأسیس انجمن ایالتی در تبریز، وارد مرحله‌ی تازه‏ای گردید و در جریان محاصره‌ی تبریز، در دفاع از شهر نقش مهمی ایفا کرد.

امروز بیست و دوم شهریورماه مصادف با سالروز شهادت روحانی مبارز و مجاهد مشروطه‏خواه شیخ‌محمد خیابانی در سال ۱۲۹۹ هجری شمسی است.

۱۴ شهریور سالروز شهادت آیت الله قدوسی و سرتیپ دستجردی توسط منافقین کوردل(۱۳۶۰)

یاد و خاطره اسارت در رمضان

آماده شهادت شدم
آزاده: خدایار بختیاری(اردوگاه موصل ۲)یکی از روزهای ماه مبارک رمضان در آسایشگاه، بچه‌ها خود را مهیای نماز مغرب و عشا کرده بودند و ده نفر، ده نفر نماز می‌خواندیم به گونه‌ای که نگهبان عراقی متوجه ما نشود. در این حال صدای الله‌اکبر یکی از بچه‌ها که مکبر بود بلند شد، نگهبان متوجه شد و به سرعت خود را به نزدیک پنجره رساند و چندین بار پرسید: چه کسی بود تکبیر گفت؟ چون همه بچه‌ها ساکت مانده بودند رو کرد به مسؤول آسایشگاه و دوباره با عصبانیت پرسید: چه کسی تکبیر گفت؟ در این حال من سریعاً بلند شدم و گفتم: من بودم. دلیلش هم این بود که نمی‌خواستم برادری که مکبر ایستاده، شناسایی شود چون صدای زیبای ایشان در هنگام خواندن دعای سحر بچه‌ها را شاداب و منقلب می‌کرد و اگر شناسایی می‌شد تمامی برادران از نوای دلنشین دعای سحر او محروم می‌شدند.